Know How
mariusz wszolek
strategic design

Projektowanie komunikacji to przede wszystkim myślenie projektowe w kontekście produkowania zróżnicowanych ofert komunikacyjnych. To przestrzeń projektowa, która organizuje w sobie różne obszary designu, począwszy od corporate identity, przez design informacji, grafiki, powierzchni, na produkcie kończąc. Rolą projektanta w tym kontekście paradygmatycznym jest dostarczanie możliwości komunikowania na okoliczność dokonań organizacji, lub innego podmiotu, który jest designowany przez projektanta.

W przypadku projektowania komunikacji nie mówi się o perspektywie samego biznesu, ale każdego aktora społecznego, który jest konstytuowany komunikacyjnie. Przedmiotem designowania mogą więc być idee, organizacje, osoby, marki, branże, obszary geograficzne, produkty. Sam przedmiot nie jest ważny, gdyż mechanizm działania komunikacji i projektowania komunikacji jest taki sam. Projektant dostarcza ofertę komunikacyjną, w postaci zrealizowanego produktu do środowiska komunikacyjnego. Proces komunikacji rozpoczyna się w tym momencie od spostrzeżenia oferty komunikacyjnej a następnie systemowego negocjowania treści przez szeroko rozumianą publiczność. W tym miejscu warto zaznaczyć, że projektant nie projektuje sam w sobie komunikacji, ale stwarza publiczności oferty komunikacyjnej możliwość komunikowania. Specjalnie wykluczam przedstawiciela biznesu, żeby nie zamykać perspektywy, jakoby projektowanie komunikacji było zorientowane na specyficznego przedstawiciela rynku. W projektowaniu komunikacji niezbędne są trzy podmioty: designer, podmiot i publiczność. Designer będzie w tym miejscu profesjonalistą, który produkuje ofertę komunikacyjną na podstawie dostępnego podmiotu (idea, organizacja, etc.). Następnie owa oferta komunikacyjna jest dostarczana na rynek komunikacji, w ramach którego dochodzi do sieciowego rozprzestrzenienia się komunikacji. Zatem projektowanie komunikacji jest procesem, w którym sprzężone są designer, podmiot i publiczność. Nie można mówić o projektowaniu komunikacji tylko z perspektywy projektanta. Nie ma projektowania komunikacji w sytuacji, kiedy projektant projektuje koncept reklamy i chowa tenże w szufladzie swojego biurka. Pomimo tego, że powyższa sytuacja posiada dwa podmioty: projektant i podmiot, nie posiada trzeciego, czyli publiczności, która umożliwi ofercie komunikacyjnej, komunikowalność. Sam obszar projektowania komunikacji z perspektywy systemowości mechanizmu został precyzyjnie przedstawiony w książce Michaela Fleischera „Communication Design, czyli Projektowanie Komunikacji”.

Mnie będzie interesowała, w odniesieniu do książki Fleischera, perspektywa projektanta i samego procesu projektowego. Czyli przestrzeń, w której realizuje się projektowanie komunikacji, bez jednoznacznego wskazania samego obszaru (information design, czy corporate identity). Stoję na stanowisku, że proces projektowy podlega stałemu algorytmowi pracy projektowej, zmienia się jedynie podmiot i wykonanie. W ramach niniejszego artykułu chciałbym zaproponować właśnie algorytm pracy projektowej, który realizuje się w innych wartościach, niż dotychczas proponowany. W tradycyjnym rozumieniu pracy projektowej punktem wyjścia jest analiza, czyli zbieranie, kategoryzowanie i analizowanie danych. W drugim etapie realizowana jest strategia komunikacyjna n podstawie dostępnej wiedzy. Trzeci etap to kreacja, czyli przełożenie rozwiązań systemowych i komunikacyjnych na język tekstowo-wizualny. Kolejne etapy związane są z wdrożeniem zaproponowanych rozwiązań i kontrolą. Tradycyjne rozumienie projektowania dobrze wizualizuje algorytm: analiza ➝ planowanie strategiczne ➝ kreacja ➝ wdrożenie ➝ feedback



dodatkowe informacje

fragment artykułu mariusza wszołka z książki pt."góry i wędrowanie" pod redakcją jarosława pacuły. publikacja ukazała się nakładem wydawnictwa naukowego akademii techniczno-humanistycznej w 2014 roku.

do pobrania
  • autor: mariusz wszołek
  • wydawnictwo: wydawnictwo ath